„Przesadzasz”, „Już przeprosiłem!”, „Nie jesteś lepszy” – najczęstsze sposoby ucinania trudnych rozmów i jak na nie reagować

Ludzie często mają trudności z akceptacją informacji zwrotnych (przyjmowanie negatywnych informacji zwrotnych jest jedną z najtrudniejszych umiejętności komunikacyjnych), dlatego stosują taktyki obronne, które uniemożliwiają prowadzenie dalszej dyskusji. Umiejętność konstruktywnego reagowania może spowodować, że mimo wszystko uda się odbyć szczerą rozmowę i doprowadzić ją do końca. Jeśli ty także masz z tym problem, zapoznaj się z czerwcową ofertą treningu interpersonalnego.

 

Oto najczęstsze wypowiedzi zamykające trudne rozmowy i przykłady, w jaki sposób można na nie reagować.

 

  1. Przesada: „Rozumiem, co mówisz. Wiem, jestem okropną osobą! ”

 

Tego rodzaju reakcja na niewielką nawet krytykę, powoduje, że osoba, która jest adresatem informacji zwrotnej- zamiast ją przyjąć- stawia drugą stronę, w sytuacji, w której ta zaczyna czuć się winna i zamiast doprowadzić rozmowę do końca, zaczyna pocieszać lub przepraszać. Wyolbrzymianie informacji zwrotnej i robienie z niej globalnej wady (np. Stwierdzenie: „Jestem potwornym niechlujem!” na uwagę o nieposprzątaniu po posiłku), powoduje, że rozmowa zmienia tor i oddala się od pierwotnego problemu.

 

Jak reagować? „Gdy wygłaszasz takie twierdzenia na własny temat, bardzo trudno mi z tobą rozmawiać, a naprawdę potrzebuję tej rozmowy. Chcę, byśmy mogli rozmawiać też o trudnych sprawach” lub: „Jesteś wspaniałym partnerem, ale rzeczywiście przykro mi, gdy po raz kolejny nie odnosisz własnego talerza po kolacji. Chcę porozmawiać z tobą o tym konkretnym zachowaniu”.

 

  1. Odcięcie: „OK, OK, wystarczy. Przepraszam."

 

Kiedy ktoś ma problem z usłyszeniem informacji zwrotnej, może po prostu przerwać rozmowę. Zwykle osoby stosujące tę taktykę, usłyszały wystarczająco dużo, by wiedzieć, że zrobiły coś złego, ale nie wystarczająco dużo, by zrozumieli, dlaczego spowodować drugiej stronie przykrość.

Przeprosiny od kogoś, kto przerywa rozmowę, mogą wydawać się puste, ponieważ mają na celu zakończenie rozmowy, a nie są sygnałem tego, że druga strona wzięła na siebie odpowiedzialność i ma zamiar dane zachowanie zmienić. Zaraz po „odcięciu” często pojawia się frustracja: „Powiedziałem, że przepraszam!”

 

Jak odpowiedzieć? „Kiedy mówisz: ‚OK, OK, wystarczy’, wydaje się, że tak naprawdę nie rozumiesz i nie chcesz zrozumieć, co do ciebie mówię. Czy możemy zwolnić i na minutę zatrzymać się przy tej kwestii?”

 

  1. Komunikat „Przesadzasz” albo „Już daj spokój!”

 

Taki komunikat może nadać osoba, która wzbrania się przed przejęciem odpowiedzialności za własne zachowanie, co więcej- odpowiedzialność tę przerzuca na drugą stronę. W takich przypadkach prócz ucinania rozmowy, osoba udzielająca informacji zwrotnej często nazywana jest „nadwrażliwą”, „dramatyzującą” czy „rozpamiętującą”. W efekcie może zacząć kwestionować zasadność własnych uczuć, a to nie prowadzi do niczego dobrego.

 

Jak odpowiedzieć: „Rozumiem, że chcesz, żebyśmy jakoś tę sytuację przezwyciężyli i poszli dalej. To ma sens! Tylko że ja czuję się zraniony z powodu twojego zachowania i muszę z tobą o tym porozmawiać. Dopóki to się nie stanie, nie będę gotowy, by pójść dalej. Potrzebuję, abyś razem ze mną zatrzymał się nad tą sytuacją”.

 

  1. Atak: „Z kolei ty…”

 

Postawa defensywna polega na tym, że zamiast przyjąć informację zwrotną lub choćby zaangażować się w jej zrozumienie, natychmiast atakuje się jej adresata. Taka taktyka prowadzi do bezlitosnej dyskusji, która z każdym argumentem staje się coraz ostrzejsza. Może też całkowicie przenieść uwagę na kontrapunkt, pozostawiając pierwotną informację zwrotną nierozwiązaną.

 

Jak odpowiedzieć? „Twoja skarga może być absolutnie uzasadniona i chcę wiedzieć na ten temat więcej, ale teraz potrzebuję, byśmy skupili się na tej konkretnej rzeczy. Później chętnie wrócę do tego, co powiedziałeś”.

 

  1. Stanowisko jednostronne: „Jak ty w ogóle ze mną wytrzymujesz? ”

 

Ta taktyka, podobnie jak taktyka wyolbrzymiania (patrz punkt 1), odwraca rozmowę od pierwotnej skargi i może zmusić osobę udzielającą informacji zwrotnej do zostania opiekunem. Chodzi o to, że osoba będąca adresatem informacji zwrotnej jest tak lekceważąca czy „niedobra” dla samej siebie, że nie sposób się z nią zgodzić. Nadawca informacji zwrotnej nie tylko zaczyna ją pocieszać, ale także bagatelizować własną postawę.

 

Jak odpowiedzieć: „Naprawdę muszę z tobą porozmawiać o tym, co zrobiłeś. Jest mi ciężko prowadzić rozmowę, gdy się samobiczujesz, bo czuję, że muszę się tobą zaopiekować. Czy myślisz, że uda ci się bez tego wytrwać w tej niewygodnej rozmowie?”

 

  1. Wymuszona wdzięczność: „Zrobiłem dla ciebie tak wiele…”

To obrona powszechna zwłaszcza podczas rozmów wielopokoleniowych. Niektórzy rodzice twierdzą, że skoro wychowali swoje dzieci, to teraz nie mają one prawa czuć się zranione czy odrzucone, ponieważ powinny czuć wyłącznie wdzięczność.

 

Jak odpowiedzieć? „Jestem jednocześnie wdzięczny i zraniony. Jestem wdzięczny za wszystko, co dla mnie zrobiłeś. A jednocześnie potrzebuję porozmawiać o twoim zachowaniu, ponieważ było to dla mnie naprawdę trudne ”.

 

Chociaż wszystkie te taktyki są różne, mają wspólną cechę-  zakłócają prowadzenie rozmowy poprzez zamknięcie jej lub przekierowanie na inne tory. Z całą pewnością każdy z nas niejeden raz był zarówno odbiorcą jak i nadawcą tego typu komunikatów. Skoro nie służą one dogadaniu się, dlaczego w ogóle je stosujemy? Ponieważ czujemy się niepewni, zranieni lub wściekli i osłaniamy się tym, co mamy pod ręką. Takie metody nigdy jednak nie działają na dłuższą metę, a jedynie odkładają trudną rozmowę na później.

 

Źródło

X